دوشنبه, ۳ ارديبهشت ۱۴۰۳، ۰۸:۲۹ ب.ظ

فارسی در چین

گروه واژه‌گزینی فرهنگستان زبان و ادب فارسی از زبان فارسی در چین و واژه‌هایی که از این زبان به چینی راه یافته‌اند، می‌گوید.

این گروه در تازه‌ترین مطلب خود که از مجموعه یادداشت‌های «قلمرو زبان فارسی» است، آورده: «ابن‌بطوطه درخصوص شهر هانگچو می‌نویسد: «... آنان شروع به خواندن آواز چینی، عربی، و فارسی کردند. امیرزاده آواز و نغمات ایرانی را بیشتر دوست داشت. هنگامی که شعر فارسی می‌خواندند دلشاد می‌شد و نوازندگان و خوانندگان را تشویق می‌کرد که آن آهنگ را تکرار کنند. شعر و آهنگ چندین بار نواخته و خوانده شد، به‌طوری‌که من هم آن شعر را حفظ کردم...».

یکی از نکات بسیار مهم، اصطلاحات و لغات زبان فارسی است که وارد زبان چینی شده، و بر عهده محققان و دانشمندانِ زبان‌شناسِ ایرانی و چینی است که درباره آن به تفحص و تحقیق بپردازند. ... یک لغتِ آن کلمه پاسوان است که از پاسبان گرفته شده و ابن‌بطوطه موارد استعمال آن را در شهر کنجنفو شنیده‌است. ابن‌بطوطه می‌نویسد: «... بین باروی اول و دوم، غلامان سلطان که نگهبانان شهر هستند، اقامت دارند، و بعضی در روز و بقیه در شب حراست شهر را به عهده دارند، و به آنان «پاسوان» می‌گویند...».

برگرفته از: نذیر احمد، مقاله «زبان فارسی در چین»، ترجمه قدرت‌الله روشنی زعفرانلو، در: مجله آینده، سال پانزدهم، ش ۳–۵، خرداد تا مرداد ۱۳۶۸، ص ۲۸۳–۲۸۵.»


نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

فرم ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی